၂၀၀၄ရဲ့ ဒီဇင္ဘာ...
ခမ္းေျခာက္ျခင္းအိပ္မက္ျမစ္တို ့ ျမစ္ဖ်ားခံရာ
တက္မစုံ လက္တစ္စုံနဲ ့ ေလွာ္ခတ္ရင္း....
လ မလင္းတဲ ့ ၾကယ္တလင္းရဲ ့ စစ္ျပင္ထက္က
ဒဏ္ရာေတြဗလပြနဲ ့ ေသရာပါေတြ....
အလင္းသီၾကိဳးေတြ ျပတ္ခဲ့တဲ ့ကာလ
ခံစားခ်က္ေတြ အေပါက္က်ဲက်ဲႏွင့္ဆယ္ယူ
ကယ္သူမရွိ တိုက္စားခံ ေန ့ရက္ေတြ
တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ရွခ်က္လြယ္ေနတုန္း.....
ငါ ဆိုတာမသိတဲ ့ ငါ.....
ဘာဆိုတာမသိတဲ ့ ငါ.....
ဘဝအတြက္ျမားခ်က္ေတြ ပစ္ခြင္း
ျဖိဳခ်လိုက္တဲ ့ စကားလုံးေအာက္
အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျခေတာ္ရင္းက ေမာ္ဖူးခြင့္ေတာင္ မၾကဳံခဲ့ဘူး
ျငင္းဆန္ျခင္းမဟုတ္ ျပင္းထန္ျခင္းအားလုံးကေတာ့
ေသမယ္ဆိုရင္ေတာင္ေသလို ့ရတယ္
သံေယာဇဥ္....
ေမတၱာ...
ခ်စ္ျခင္းတရား....
ပင္ယံထက္မလန္းမွေတာ့
ေျမျပင္ပဲ ေၾကြခြင့္ေပးလိုက္ပါျပီ....
မက္ခဲ ့တဲ ့အတိတ္ရဲ ့ ညတေစၦ
ကာလေတာ္ေတာ္မ်ားေတာင္ လိပ္ျပာလြင့္ေနရပါလား
တန္ျပန္ျခင္းအနားသတ္ေတြပိတ္ဖုံး
အရိပ္သုံးပါးနားလည္ေပးရအုံးမွာတဲ ့လား....
ဒီေရက်ကမ္းတင္က်န္ခ်က္မွာ
ဒဏ္ရာရ ဖိနပ္ငယ္တစ္ရံ
ဆာေလာင္မႈေတြ စေတးခံလို ့.....
ငါ ဆိုတာမသိတဲ ့ ငါ.....
ဘာဆိုတာမသိတဲ ့ ငါ.....
၂၀၀၄ရဲ ့ဒီဇင္ဘာ.....
အစအဆုံးေတြျပန္မျမင္ေယာင္ခ်င္ေတာ့ဘူး
အခ်ိန္လြန္ စာမ်က္ႏွာတခ်ိဳ ့ကို
အျပီးသတ္ဆုတ္ၿဖဲလိုက္ပါေတာ့လား
ဒီဇင္ဘာ.......။ ။
ေလလြင့္လူ(ကမာေျမ)
